wij kunnen dat

Tsja, het zit allemaal niet mee met Corona… Nog meer maat… Maar om er toch enige logica in te zien: de mannetjes Rutte en de Jonge en dit clipje. Past precies, met die mooie schoenen en de strakke snoetjes. Even flink de RIVMtrompet opwrijven en de antwoorden komen vanzelf.
Want met onbekende bestemming gaan we dit aan. Werk verlaten, alles op moeten geven. Maar als we in de pas blijven lopen, met de opgewekte Rutteduiding, netjes samen, dan komt alles goed! Dus niet lullen verder, maar allemaal erachteraan!
Alleen dat mondkapje, dat zie ik niet.

ver trek

bevreemdend word ik aangekeken
met hier en daar een projectie van herkenning
en de mensen die me kenden
zeggen dat ik het niet meer ben
allen zeiden dat ik mijn eigen weg moet gaan
ik begreep
ik moet het in het vreemde zoeken
hier was geen framed voor mij

vreemd genoeg, voelde dat wel passend
zo’n slootlaars met mijlmaat 7
als woon~vertrek
als opstapper
dank dus voor het gegeven begrip
en hoop dat het aankomt voor het zich vergrijpt
voordat ik weet wat dat het is
waar ik zou moeten zijn
vast voorbij de hoor ie zon
waar de hemel de aarde raakt
er geen onderschijt meer is

to taalvreemd

om de week mee te beginnen

oef… de grom
die grauwt en blaast
broedt en woedt
fikt en wakkert
whaaahhhhh
maar al wat komt
is een schuddend hoofd
zoekend naar een richting met magie die kloppend trekt
al wat verschijnt, is angst voor vuur
bah, slappe hap vol dwazen
een wereld vol met vluchtelingen
bang om de vingers te branden
met veiligheid boven aan de agenda
een land vol knuffelmuren
als meest zinvol bestaan
maar wel wachten op ka-bouters
hufters met die geile puntmutsen
maar die heten dan weer schattig
bahbahbahbahbahwhaaaaahhhhhhh
in dit groengroengroengroentrollentrollenlandmetstugnatkleiverstand
past niet hoort niet wil niet nu niet nooit niet
deugniet en voorgoed verlate onverlaat omdat ie niet op tijd was
dus
dat
maandagmorgen
en zin in een vuig feestje
met een lekkere fik die elke muur verlavaat
met verruimend brullend goed, jah, das leven, een grijns op je snoet

was het maar heel

de opblaaspop
die uit de kast kwam
de solutie die niet werkte
want haar gat was te groot

de bolide
ruig man
en het krasje
de waarheid werd ontbloot

de jeugdigheid
in ouder dom
kiest silly konen
als redder van de dood

en t jong
die kijkt zijn ogen uit
ziet heel zijn toekomst
in erfenis van zilvervloot

WandelaAr

De wandeling

7 routes, 7 weken

2 begeleiders, 6 deelnemers

  1. rustige wandeling, kennismaken en de eigen vraag stellen (verhelderen of verdiepen). Beginnen met koffie/thee, rustig hoekje in een prettige gelegenheid, zodat iedereen elkaar heeft kunnen ontmoeten en dus het samen wandelen natuurlijker gaat
  2. langere wandeling, rustig tempo, tijd voor verhalen. luisteren, naar elkaar, vragen stellen zonder oordeel, samen, lopend in stilte, voel het bos, de natuur, verbind je ermee nu je aan het openen bent
  3. excursie met een spirituele bioloog, deze vertelt, laat zien, van biologische kennis en onderlinge samenhang, tot de diepere krachten. Evt nog wat verbeelding van het onzichtbare
  4. strand, wind, water en blote voeten, vergezichten, stille kilometers, herkenning vindt zich in onderlinge verhalen, een plotselinge darteling die ontstaat in blije vrijheid. wegblazen van zwaarte
  5. het diepe stille bos in, paden waar je de richting kwijt raakt, vertrouwen. Nieuwe uitnodiging tot vertellen, waar sta je nu, wat voel je, wat wil je, wat hangt er mee samen
  6. waternatuur, bruggetjes, ontdekkingen, verwonderen en genieten van de natuur, de vogels, libelles, rietvelden. rust vinden in het eigen verhaal
  7. oergrond, hunebedden, grafheuvels, mystieke omgeving, stilte, praters houden wat afstand. Overnachten in groepsboerderij, kampvuur, vertellen over de dag. Verbinding van alles, van de dag, van de 7 weken. Een verhalenverteller, een nacht onder de volle maan. Een lied, een dans, een vergezicht~

Kosten: geen. Opgave: geen. Nadere info: dit is alles, veel ontdekkend plezier!

metsoepziedie

een pandamiemspeler
dat hebben we nodig
lekker veilig
achter glas
zwart-wit herkauwend zonder woorden
de blik op rust
en verder niks
of misschien nog
dat ie mandoline kan leren spelen
voor de volgende lockdownpauze
en we dan toch maar blijven zitten
op anderhalve meter van ons verbeeldscherm
met stukgeklapte handen

alsjemenu

en het blauw fluistert azuurzacht
ik ben hier niet voor jou
voor mij ben jij nu hier
en daar na als nooit te voor
loop jij je eigen blauwtje wel

to~fear of to~veren
that’s a question
of ogen blik van pre ziezie
in een ver dwalend zicht
van well in ge licht en opzien barend

wat je hier aan hebt
niets
als een naakte waarheid
die de winter niet gaat stoppen
brr, doe mij maar bont, zonder blauw (van kou)

van warme herinneringen
een zonnig zicht op morgen, zorgen
voor be weging en
hedenmetijd
het a vond rood als be wijs op het me~nu

nah toch leuker dan nu, als einde’loos l’even, als lava’loos uit te verFdoos

een draak van een verhaal

Dat het begin oktober was wist ik nog wel. Maar de datum heb ik nooit onthouden. We hebben de dag ook nooit gevierd, de scheiding was al voor het eerste jaar opgenomen in de burgerlijke stand. Het ging ook om het moment, de betekenis voor verder, niet voor de dag van toen. Net even opgezocht, het staat nog in de outlook agenda. Het was gisteren. En dan glimlach ik, terugkijkend wat ik gistermorgen heb geschreven.
We voelden de essentie, wilden er zijn. We schreeuwden het uit in ongehoord, in jubel en strijd, in stilte sprak het hoogste woord. Tot de eigen ontstane kleurringen braken als glas. Als het glas van de spiegel die we in elkaars gelijkheid vonden. In ware kleuren én in negatieven. We hadden elkaar gevonden, om te kunnen vinden hoe we ons zelf hadden ontkend, gevonden achter eindelijk geopende poorten, gevonden poorten die nog open moesten. In de verhalen die verteld werden in vrij gekomen ruimte.

Het schijnt dat je lichaam zich totaal vernieuwt in 7 jaar tijd. Elke cel vervangt zichzelf, behalve de hersencellen. En dit zich herhalende proces duurt dus net zolang als de dag terug met 7 jaar. Een min of meer willekeurige dag die de complete vernieuwing inluidde, die me heeft gemaakt zoals ik nu ben. De spiegeling van een leven lang, doordat eindelijk de verhouding klopte. Na 7 jaar is er geen scherf of schilfer meer om aan vast te houden. Geen spiegel meer nodig om mezelf te laten zijn of om me te tonen hoe ik zou moeten worden.

Het leven is als een sprookje. Een boeiend verhaal en als je groter bent blijkt er een moraal, als je met nieuwe blik opkijkt, als je er niet meer in vast zit. En in blijvende herinnering, de liefde die het verhaal deed vertellen, als het gelijk van het moment. Als de zin volheid die is ontstaan, tussen al de regels door. Als het gedicht bij een gejat plaatje, als het verhaal van de draak die zichzelf blijft herschrijven. Als verbeelding, die ook later nog klopt. Met de eigen moraal die is hervonden achter het gebroken glas. Met nog altijd het vertrouwen in het verhaal en de weg die het zal brengen.

Ik kan zijn, omdat je in mij geloofde, omdat ik zo mezelf in jou kon vinden. In jouw woorden vond ik mijn leven. Kan ik nu zelf vertellen, de draak laten voortbestaan. Als de magie waar ik door jou in kon geloven. Wellicht een van de mooiste dagen van mijn leven, omdat we ja zeiden om verder te kunnen gaan. Al kenden we toen nog niet de moraal.

doe mij toch maar oranje!

waar het leven de essentie is
laten wij het draaien om essentie
vullen we de ruimte met benaderingen
maken we van de essentie een beleving
in naam, als maan
verheven boven de aarde

en als het dan niet gaat
dan wordt het tijd
dat iemand ons de waarheid vertelt
dat ie trots op ons is
echt waar
het zijn de schurken die onze wereld verpesten
hier dus daar is de plaats
dus met gerustgesust hart
vertrouwen we weer, gaan we weer
voor beeldige posities bekleden

heb je de mis nodig?

hoe teken je dit bestaan
en hoe als een antwoord uitblijft
waaruit bestaat dan je overlevingsdrang
en hoe!
kan je het nog onderscheiden
wat missen is en nodig
kan je uit die kleur
weer terug naar de basis

waar is dat gevoel ontstaan
zo uitgegroeid
waarom is dit zo belangrijk
kan je doorvragen, zo naar jezelf
kan je die waarheid onderzoeken
kan je de vraag aan jezelf stellen
met oprechte interesse
‘waarom overkomt dit mij
wat heb ik eigenlijk nodig
welke vraag stuurde ik uit?’
kan je elk gemis terugbrengen
naar een rijk verleden vol herinneringen?
als het gras elders groener is
kan je daarom blij zijn
want zo mooi dat het bestaat
mm, en word je geloofd als je er zo naar kijkt
heb je dat nodig
waar gaat het echt om, herken je je eigen ongelijk-heid vanuit de verongelijktheid

doorzie je je eigen kleurring?