weer door wind

waai maar, blauwe wind
raak maar, het vergeten kind
duw maar, de snoet omhoog
de mondhoeken, in krullende boog
bries maar door kalende kruinen
blaas maar, dansend zand over de duinen
maak maar, alles los in dwarrelend vertier
kom maar, kom maar hier
de deuren open de ritsen los
hand in hand, door het paddenstoelenbos
een wilde kus en opwaaiende jurken
de bruis de lach, ploppende verdroogde kurken

de jubel van de blauwe wind
die elke beweging hoe dan ook geweldig vindt,
lachend met eikels op blotebillengezichten gooit
of een bal dadige kastanje, op die tiet van ooit
en ik dacht, het zal me wat, het is nu of nooit
ik schrijf een Sintrijm die de verzondigde plooien ontdooit
maar de blauwe wind lachte me om
vond dat krampement rijmen maar krom
maar ja, de wind, die kent zijn blauwtje
morgen stuurt ie weer een koutje naar dit oudje
maar nu nog niet
kom maar hier, met die blauwgeworden biet
zuig ik wel een puntje aan deze spruit
blaast m’n olifant het verhaaltje zelf wel uit

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s