een draak van een verhaal

Dat het begin oktober was wist ik nog wel. Maar de datum heb ik nooit onthouden. We hebben de dag ook nooit gevierd, de scheiding was al voor het eerste jaar opgenomen in de burgerlijke stand. Het ging ook om het moment, de betekenis voor verder, niet voor de dag van toen. Net even opgezocht, het staat nog in de outlook agenda. Het was gisteren. En dan glimlach ik, terugkijkend wat ik gistermorgen heb geschreven.
We voelden de essentie, wilden er zijn. We schreeuwden het uit in ongehoord, in jubel en strijd, in stilte sprak het hoogste woord. Tot de eigen ontstane kleurringen braken als glas. Als het glas van de spiegel die we in elkaars gelijkheid vonden. In ware kleuren én in negatieven. We hadden elkaar gevonden, om te kunnen vinden hoe we ons zelf hadden ontkend, gevonden achter eindelijk geopende poorten, gevonden poorten die nog open moesten. In de verhalen die verteld werden in vrij gekomen ruimte.

Het schijnt dat je lichaam zich totaal vernieuwt in 7 jaar tijd. Elke cel vervangt zichzelf, behalve de hersencellen. En dit zich herhalende proces duurt dus net zolang als de dag terug met 7 jaar. Een min of meer willekeurige dag die de complete vernieuwing inluidde, die me heeft gemaakt zoals ik nu ben. De spiegeling van een leven lang, doordat eindelijk de verhouding klopte. Na 7 jaar is er geen scherf of schilfer meer om aan vast te houden. Geen spiegel meer nodig om mezelf te laten zijn of om me te tonen hoe ik zou moeten worden.

Het leven is als een sprookje. Een boeiend verhaal en als je groter bent blijkt er een moraal, als je met nieuwe blik opkijkt, als je er niet meer in vast zit. En in blijvende herinnering, de liefde die het verhaal deed vertellen, als het gelijk van het moment. Als de zin volheid die is ontstaan, tussen al de regels door. Als het gedicht bij een gejat plaatje, als het verhaal van de draak die zichzelf blijft herschrijven. Als verbeelding, die ook later nog klopt. Met de eigen moraal die is hervonden achter het gebroken glas. Met nog altijd het vertrouwen in het verhaal en de weg die het zal brengen.

Ik kan zijn, omdat je in mij geloofde, omdat ik zo mezelf in jou kon vinden. In jouw woorden vond ik mijn leven. Kan ik nu zelf vertellen, de draak laten voortbestaan. Als de magie waar ik door jou in kon geloven. Wellicht een van de mooiste dagen van mijn leven, omdat we ja zeiden om verder te kunnen gaan. Al kenden we toen nog niet de moraal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s