maat zonder regel

De supermarkt had baliemevrouwen en kassamevrouwen keurig met mondkapjes in de door plexiglas gescheiden ruimtes. Snap ik, die aerosolen dansend zonder maat tussen die vrij jonge mensen die kunnen het niet laten, dat omhelzen en zoenen. En dan samen in zo’n glazen kooi… En dan al die mensen die onder het mom van een boodschapje toch even willen kijken naar die risicogroep. Best gevaarlijk voor die jongeren die toch al zo bloot staan onder hun uniforme middelpunten. Zelf praat ik overigens altijd langs het scherm, anders verstaan ze me niet. Zonder mondkapje, want ik krijg het daar vreselijk benauwd van, Covid is er niks bij. Maar dat ter zijde. In de winkel montere jongens zonder mondkapje, die al keuvelend een vierkante meter vullen met nieuwe belevingen. En met de bonus van de winkel kijk ik zogenaamd langdurig naar 9 soorten hagelslag, want het publiek is eigenlijk nog veel boeiender dan de onkwetsbare toekomst. Ongeveer de helft met mondkapje en daarboven de blik als van Barry Atsma die vol gloeiende wetende kooltjes de # met jijmagnietopmijnfeestjekomenjijdoetnietmeermee rondzenden naar iedereen die maar kijkt, de andere mensen met mondkapjes. Daarnaast de kaplozen. Logisch met die influencers die heel goed weten wat er in de schappen hoort te staan en ook geen kapje dragen. Die mensen kijken overigens niet, die doen of ze alleen in de winkel zijn, of misschien beter gezegd, die zien hun lege koelkast en visualiseren die ter plekke vol, wat interesseert mij de rest, en ik weet wel dat ik de toorn des medemens op kan roepen door dringende adviezen te negeren, maar volgens mij zijn die kapdragers banger dan ik dus ik denk dat ik het wel kan. Alles bij elkaar zie ik dus van alles, waar toch het grootste deel menselijke spanning is. Een onzekerheid die verkrampt, die al zo lang duurt, elk houvast lijkt tekort te schieten. En dan is er toch altijd weer die drang om te ontladen en naar zelfbeloning. Drankje dan maar, ff laten gaan, ik heb controle en pas goed op. Logisch dat de overheid de horeca beperkt. Want de lippenstifteconomie heeft het zwaar te verduren, we moeten toch nog wat goed maken naar Indonesië dus die palmolie afname moeten we ons echt voor inzetten. Terwijl we nu de made in China mondmaskers dragen. Oei, de verkeerde goeroes.

Zou dit niet het goede moment zijn om alcohol van de planken te halen en er een soort gedoogding van maken en die honderden verkooppunten in het dorp te wisselen met het ene softdrugsloket? Als je het nu eens visualiseert, het effect van het ene en het effect van het andere. Rustig hè? Kunnen we eindelijk kappen met de rest van de onzin van de maatloze regels. Gewoon fijn elkaar de ruimte geven, relaxed man.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s