herfstiger

Het cirkeltje is weer rond, de herfst is begonnen. De cyclus van millennia, als ringen in een boom, de herhaling met een iets ander resultaat. Vorig jaar de discussies over milieu en klimaat. Inkomens, toenemende ontevredenheid met hoe het is of hoe het moet gaan. Dit jaar is er een pandemie bijgekomen, toenemende onrusten in de wereld, toenemende polarisatie. Maar ook afvlakking van diversiteit. Niet alleen in levenssoorten, maar ook in samenleving. Alsof de grote beïnvloedende krachten zo botsen, dat elke nuance verdwijnt als meteorieten in de dampkring. Met als jaarafsluiting de roep dat we eigenlijk niet zonder kernenergie kunnen om onze groeiende vraag naar energie te beantwoorden.

En wat doen we nu? Crisis zal een van de meest gebruikte woorden zijn dit jaar, uitgekreet in alle facetten. Gezondheid, economie, klimaat, onderwijs, cultuur, sociale samenleving, vluchtelingen, …
We discussiëren over mondkapjes en het beperken van de crisis. Zodat we zo snel mogelijk weer verder kunnen waar we vorig jaar gebleven waren. Maar dan niet in de richting van oplossing van de toen al aanwezige problemen, neh, we gaan eerst alles wat er is in stand houden, zodat we na het vaccin iedereen weer terug kunnen brengen in de positie die er was. En dan kunnen we pas goed gaan kijken wat we met klimaat, inkomens, ontevredenheid over hoe het ging, ed gaan doen. En met alle tijd die we hebben, willen we ook graag nog even laten weten dat we het zwaar hebben, we zijn echt zo hard getroffen door dit virus. En natuurlijk willen we ook nog even onze wens uitspreken dat de wereld nu eindelijk een beetje groener wordt, want klimaat enzo. Maar vergeet niet dat ik het nu zwaar heb, mijn uitjes zijn zwaar onder druk komen te staan, mijn bedrijf moet open blijven, zo is het altijd geweest, dus is het goed. En die mondkapjes, die moeten er toch echt komen, want heel de wereld gebruiken ze, dus is het zo goed, net zoals het goed is dat mijn bedrijf er is.
Ondertussen worden er al flinke maatregelen genomen om verder te gaan met het terugdringen van de klimaatcijfers. Worden er komma’s verplaatst, delen die onhandig zijn weggelaten en hier en daar gestrooid met intenties alsof ze al jaren terug zijn geregeld. Gelukkig zijn er andere problemen die groter zijn, want echte antwoorden hebben we niet zolang we overtuigd zijn dat economische groei nodig is om ons gemak te dienen, inleveren van wat dan ook is onbespreekbaar.
Meest heikele punt is het virus, zonder mondkapjes kunnen we niet verder met hoe we het deden. Niet omdat veel ze bijdragen, maar omdat de discussie erover tot stagnatie leidt. Dus om die stagnatie te voorkomen, om eindelijk een einde aan de discussies te maken, moeten we maar voor mondkapjes zijn. Niet ter discussie staat de hoeveelheid zooi aan kapjes en handschoenen aan productie kost, hoeveel er opnieuw wordt bijgedragen aan vervuiling van de ‘leefomgeving’, hoeveel mensen geen mondkapje kunnen verdragen, variërend van een dringende ademnood, tot paniek, tot sociale onzekerheid met het de halve gezichtsuitdrukking verdwenen. Dragen is geen probleem, hooguit een beetje vervelend. Aldus degenen die de inhoud en uitslag bepalen. Net zoals alle maatregelen uit een zeer beperkte invalshoek zijn gemaakt, een logisch kader die geen ruimte biedt aan andere manieren, ‘die werken hier niet’.
Een rolburger, want ondernemer: Je kan daarbij van mij niet verwachten dat ik mensen daar aan houdt, ik moet de klant tevreden houden, anders kan ik mijn hoge hypotheek en prachtige auto niet meer betalen, ik ben toch al zwaar de klos, had ik dat al gezegd? We ‘moeten’ wel een beetje van het leven kunnen genieten, we doen al heel veel om beteer met het milieu om te gaan. Ja, ik ben zeer ontevreden. En kijk nu eens hoe het kabinet er mee om gaat, hoe veel idioten er in Nederland rondlopen met rare meningen, want die zijn toch echt anders dan mijn zeer gedegen en betrouwbare opvattingen. Toen we deze zomer in Spanje waren – ja, dat kon mooi, was ik wel aan toe – daar doen ze het allemaal een stuk grondiger, kunnen we een voorbeeld aan nemen. Al moet mijn bedrijf natuurlijk niet dicht dan, want bij mij is alles op orde, aan mij ligt het niet, geen enkele crisis. Dus hier mijn dringende noodkreet, zorg voor mij. Compenseer mijn inkomstenderving, maar laat me wel mijn belasting aftrek behouden, daar heb ik onverminderd recht op. Zorg dat je de regels aanpast aan hoe ik het verteld heb, pak die onzinkramers hard aan, als het even kan meteen het land uit, verzin maar wat. En laat mij nou gewoon lekker mijn gang gaan, het enige pleziertje wat ik in dit leven heb. Het leven is al zwaar genoeg, maar dat snap je wel, dat hoef ik jou niet te vertellen. Kopje koffie? Ik heb een superdeluxe met perfect gedoseerde verpakkingen voor 1 kopje koffie, kies maar een smaakje, zet ik alvast even de terrasverwarming aan, het moet niet onbehagelijk worden toch? We hoeven niet net zoals in de arme landen een beetje doelloos in het zand te gaan zitten. Kijk dan naar Moria, moet er niet aan denken, arme stumpers. Dan zou je ze toch gunnen dat we in Nederland meer ruimte en mogelijkheden hadden. Tsja. En een paar zou nog wel kunnen, maar als je die lui een vinger geeft, nemen ze het hele land, kunnen we niks aan doen. Heb je trouwens dat ook gelezen, dat die pakketbedrijven gouden tijden doormaken? Heel Nederland bestelt zich suf aan spullen. Slimme jongens hoor, ben wel een beetje jaloers op hun succes, die doen het goed!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s