3 7

Mooi, als ineens iets opborrelt, langsdwarrelt, als een beweging vanuit een diepere rust. En dan beseffen dat het ook nieuwe maan is nu. 3 x 7 jaar, nu het moment van spiegeling, op weg naar het laatste deel van deze ogenschijnlijke cyclus
Van 2000 tot 2007 waren jaren van veiligheid, de blijheid van kinderen, de plek in de maatschappij als vanzelfsprekend. Genoeg om de diepe onrust stil te houden. Maar het waren ook de jaren dat er een snavel op de eierschaal ging tikken. Als laatste 7 jaar van 21. Met de 21 jaar daarvoor de jaren van beFriezing en de eerste 3 jaar de basis in A’dam
Van 2007 tot 2014 waren jaren van onrust en openbreken. Alles wat netjes dichtgestuct was werd ontdaan van elke schijn. Alles kwam boven, van diepste pure passie tot al de muren en de bagger die zich er om heen opgehoopt had. Onbekende en ongekende emoties maakten de verstopte radeloosheid onmiskenbaar.
Van 2014 tot nu is er toenemende stilte, ruimte. Jaren van schonen, wegdoen (nee, vasthouden, nodig…!), loslaten, uitkotsen en wegdrijven in zweet.
En net vorige week (week 37) besefte ik me dat de oude wonden niet meer kwetsbaar waren. Dat ik bij mijn diepere gevoel kon, zonder de angst of pijn door te moeten die eerst zo verkrampte, soms op de weg terug naar buiten.
Het betaan van nu, waarin ik me steeds meer over durf te geven aan wat langs komt. Al is het nog in mijn eigen levenswereld. De jaren dat ik mezelf kan laten zijn. Waar alles altijd samenvallend klopt, nu ik mezelf steeds meer heb ontdaan van mijn eigen weerstand.
Ach, zoals in 2015, de volle rode maan toen ik in een oud klooster aan de rivier op een krachtige leylijn woonde, ik dit schilderijtje maakte en toen mijn buurman spontaan begon te vertellen over Trismegistus en zijn 7 wetten. En ik daarmee een richting had gevonden om mijn weg van verschoning te laten slagen. Terug naar de basis, het begin. Het schilderij van de draak en zijn dwaas, waarna ik mijn weg kon vervolgen naar de navel.
En mijn glimmende snoet nu, als ik alleen al denk op wat voor bijzondere plaatsen en onder vaak zulke bijzondere omstandigheden ik vol onder de maan mocht staan de afgelopen jaren . Jah, ik heb wel vertrouwen. En nog een fijn jaartje om nog wat verder in balans te komen, voor zover er iets te voorpellen valt. Maar die 3 x 7, steeds in de maand september. Dat geeft meer vertrouwen dan de vreemde focus die nu om me heen beweegt en nu mijn eigen plekje goed is zoals het is.
Goh, en geen idee wat het leven verder zal brengen, eigenlijk ook geen drang om het op te zoeken. Want alles wat er aan zit te komen gaat zo veel verder dan ik nu mogelijk zou kunnen verwachten. Zelfs op het ‘weten’ van de levensmagie ligt geen garantie, gelukkig maar. Maar het voelt eindelijk veilig ín mezelf. En het moet wel een beetje boeiend blijven haha.

Whoei!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s