herfstiger

Het cirkeltje is weer rond, de herfst is begonnen. De cyclus van millennia, als ringen in een boom, de herhaling met een iets ander resultaat. Vorig jaar de discussies over milieu en klimaat. Inkomens, toenemende ontevredenheid met hoe het is of hoe het moet gaan. Dit jaar is er een pandemie bijgekomen, toenemende onrusten in de wereld, toenemende polarisatie. Maar ook afvlakking van diversiteit. Niet alleen in levenssoorten, maar ook in samenleving. Alsof de grote beïnvloedende krachten zo botsen, dat elke nuance verdwijnt als meteorieten in de dampkring. Met als jaarafsluiting de roep dat we eigenlijk niet zonder kernenergie kunnen om onze groeiende vraag naar energie te beantwoorden.

En wat doen we nu? Crisis zal een van de meest gebruikte woorden zijn dit jaar, uitgekreet in alle facetten. Gezondheid, economie, klimaat, onderwijs, cultuur, sociale samenleving, vluchtelingen, …
We discussiëren over mondkapjes en het beperken van de crisis. Zodat we zo snel mogelijk weer verder kunnen waar we vorig jaar gebleven waren. Maar dan niet in de richting van oplossing van de toen al aanwezige problemen, neh, we gaan eerst alles wat er is in stand houden, zodat we na het vaccin iedereen weer terug kunnen brengen in de positie die er was. En dan kunnen we pas goed gaan kijken wat we met klimaat, inkomens, ontevredenheid over hoe het ging, ed gaan doen. En met alle tijd die we hebben, willen we ook graag nog even laten weten dat we het zwaar hebben, we zijn echt zo hard getroffen door dit virus. En natuurlijk willen we ook nog even onze wens uitspreken dat de wereld nu eindelijk een beetje groener wordt, want klimaat enzo. Maar vergeet niet dat ik het nu zwaar heb, mijn uitjes zijn zwaar onder druk komen te staan, mijn bedrijf moet open blijven, zo is het altijd geweest, dus is het goed. En die mondkapjes, die moeten er toch echt komen, want heel de wereld gebruiken ze, dus is het zo goed, net zoals het goed is dat mijn bedrijf er is.
Ondertussen worden er al flinke maatregelen genomen om verder te gaan met het terugdringen van de klimaatcijfers. Worden er komma’s verplaatst, delen die onhandig zijn weggelaten en hier en daar gestrooid met intenties alsof ze al jaren terug zijn geregeld. Gelukkig zijn er andere problemen die groter zijn, want echte antwoorden hebben we niet zolang we overtuigd zijn dat economische groei nodig is om ons gemak te dienen, inleveren van wat dan ook is onbespreekbaar.
Meest heikele punt is het virus, zonder mondkapjes kunnen we niet verder met hoe we het deden. Niet omdat veel ze bijdragen, maar omdat de discussie erover tot stagnatie leidt. Dus om die stagnatie te voorkomen, om eindelijk een einde aan de discussies te maken, moeten we maar voor mondkapjes zijn. Niet ter discussie staat de hoeveelheid zooi aan kapjes en handschoenen aan productie kost, hoeveel er opnieuw wordt bijgedragen aan vervuiling van de ‘leefomgeving’, hoeveel mensen geen mondkapje kunnen verdragen, variërend van een dringende ademnood, tot paniek, tot sociale onzekerheid met het de halve gezichtsuitdrukking verdwenen. Dragen is geen probleem, hooguit een beetje vervelend. Aldus degenen die de inhoud en uitslag bepalen. Net zoals alle maatregelen uit een zeer beperkte invalshoek zijn gemaakt, een logisch kader die geen ruimte biedt aan andere manieren, ‘die werken hier niet’.
Een rolburger, want ondernemer: Je kan daarbij van mij niet verwachten dat ik mensen daar aan houdt, ik moet de klant tevreden houden, anders kan ik mijn hoge hypotheek en prachtige auto niet meer betalen, ik ben toch al zwaar de klos, had ik dat al gezegd? We ‘moeten’ wel een beetje van het leven kunnen genieten, we doen al heel veel om beteer met het milieu om te gaan. Ja, ik ben zeer ontevreden. En kijk nu eens hoe het kabinet er mee om gaat, hoe veel idioten er in Nederland rondlopen met rare meningen, want die zijn toch echt anders dan mijn zeer gedegen en betrouwbare opvattingen. Toen we deze zomer in Spanje waren – ja, dat kon mooi, was ik wel aan toe – daar doen ze het allemaal een stuk grondiger, kunnen we een voorbeeld aan nemen. Al moet mijn bedrijf natuurlijk niet dicht dan, want bij mij is alles op orde, aan mij ligt het niet, geen enkele crisis. Dus hier mijn dringende noodkreet, zorg voor mij. Compenseer mijn inkomstenderving, maar laat me wel mijn belasting aftrek behouden, daar heb ik onverminderd recht op. Zorg dat je de regels aanpast aan hoe ik het verteld heb, pak die onzinkramers hard aan, als het even kan meteen het land uit, verzin maar wat. En laat mij nou gewoon lekker mijn gang gaan, het enige pleziertje wat ik in dit leven heb. Het leven is al zwaar genoeg, maar dat snap je wel, dat hoef ik jou niet te vertellen. Kopje koffie? Ik heb een superdeluxe met perfect gedoseerde verpakkingen voor 1 kopje koffie, kies maar een smaakje, zet ik alvast even de terrasverwarming aan, het moet niet onbehagelijk worden toch? We hoeven niet net zoals in de arme landen een beetje doelloos in het zand te gaan zitten. Kijk dan naar Moria, moet er niet aan denken, arme stumpers. Dan zou je ze toch gunnen dat we in Nederland meer ruimte en mogelijkheden hadden. Tsja. En een paar zou nog wel kunnen, maar als je die lui een vinger geeft, nemen ze het hele land, kunnen we niks aan doen. Heb je trouwens dat ook gelezen, dat die pakketbedrijven gouden tijden doormaken? Heel Nederland bestelt zich suf aan spullen. Slimme jongens hoor, ben wel een beetje jaloers op hun succes, die doen het goed!

waar is ‘t

levenstromen
stille dromen
samen komen
van je kracht

het licht van pracht
een lonkend zacht
je voelt de macht
het liefdes beven

ach, het leven
waar we streven
want toch even
grijpbaar in de nacht

het rijmde simpel
voorbij de rimpel
vlag en wimpel
de zon die lacht

het eiereten
bleek geen weten
en vastgebeten
bleef slechts oog voor het vacht

het licht verwacht
‘t omen doet vergeten
schrans en pimpel
vulde het beleven

voor de vorm
liep het wel lekker
schijn bedriegt
ik laat het liever rommelen
liefde heeft een eigen ritme
kijk maar
met je ogen dicht
liefde is een chaos
die je kan raken als je de contouren onder licht laat gaan

elk streven gaat te ver
aan dat wat dichter bij is
de vacht van noden is verhullend
het wellicht van het duister
onder
elke invulling van het aangepaste jasje

wat doe je, nu
waar denk je heen te moeten?
en dan de riedel
want zo en zo en zo en zo
dus
met je montere gehup achter de fijn geconstateerde feiten aan, laat los
begin met niets aan overvloed
richt je op het onverlichte waar
je niets meer hoeft te vinden

uit de duim

Minimaal 20 jaar geleden, ik weet het niet eens meer precies, kan zo 10 jaar meer zijn, stak ik een bamboestokje in de grond om een plant te ondersteunen. Het stokje brak onder de druk, mijn hand schoot naar beneden en een splinter drong zich in mijn duim. Het wondje herstelde, al kreeg ik de splinter er niet uit. In plaats van een ontsteking die de splinter eruit zou duwen vormde zich een hoesje van littekenweefsel. Het minieme splintertje was plots een forse onderhuidse rijstkorrel geworden. Niet pijnlijk, wel onprettig, want het zat vlak voor het gewricht en bij het buigen trok de huid. Prima, toch maar even naar de huisarts, die kan hem er vast gemakkelijk uithalen.
Om een lang verhaal kort te maken, ik eindigde in een ziekenhuis en werd in een steriele omgeving door 3 man ontdaan van de splinter. Verbandje erom en daag!
De volgende dag ontdekte ik dat de splinter eruit was, maar de rijstkorrel van weefsel hadden ze laten zitten! Het hele gedoe had dus niks opgeleverd, want ik had in feite geen last van de splinter maar van de korrel. En die zat er nog. Het wende, want nogmaals voor zoiets dit nare circus te moeten ondergaan met mijn angst voor dokters, naalden en mesjes, laat maar. Eerst hoopte ik nog dat het ding weer zou verdwijnen, als overbodig iets wat daar onderhuids maar een beetje aan het rondhangen was. Maar nee, het bleef onveranderd zichtbaar en tastbaar. Het is.
Toch zat er iets raars aan vast. Want mijn opa had op dezelfde duim, op dezelfde plek een verdikking. Volgens zijn verhaal had hij per ongeluk zijn pistool laten afgaan bij het schoonmaken, gat in de duim, domme soldaat. En een levenslang verdikt middenduimgewricht. Opa, aan wie ik zulke ingewikkelde herinneringen had vanwege de seksuele handelingen die hij bij mij verrichte in mijn lagere schooljaren, handelingen die ik toen fijn vond. Maar ook heel ongemakkelijk, zonder dat ik dat toen goed kon duiden in mezelf. De impact die ik een leven lang meedraag. En geheim in de eigen stilte die ik behalve naar vaste partners nooit had uitgesproken. Mijn onopgeloste puzzel. Want ik stond het toe, ik vond het bovenal prettig, dat gepluk en getrek aan mijn piemeltje. En die keer dat hij zijn piemel te voorschijn haalde en ik vol gruwel naar dat grote rimpelige ding keek borg hij hem meteen weer op om het nooit weer te doen. Net zoals hij ermee stopte toen ik dat op een jaar of 11 tegen hem zei dat ik het niet meer wilde.
Hij was de koestering die ik zo noodde in de wereld van agressie, afwijzing, buitensluiting, bespotting en voortdurend gevoel van onveiligheid en tekort schieten. De aandacht, zijn trots op zijn oudste kleinzoon, mijn 2de naam is de vernoeming naar hem en zijn gouden horloge was voor mij na zijn overlijden.

2 jaar geleden kwamen vele dingen samen en bundelden zich ineens. Ik werd gevraagd mijn levensverhaaal te vertellen, op basis van dat verhaal zou een bekende componist een muziekstuk schrijven. Een requiem voor de levenden, over~leven. Ik werd geïnterviewd en voor het eerst vertelde ik zo maar open en vrij het hele verhaal, en voor het eerst sprak ik over seksueel misbruik, want onderhand was me zeer duidelijk geworden hoe groot en allesbepalend het effect van dit deel van mijn ervaringen is geweest. Het interview kwam zelfs in een landelijke krant te staan en ik kreeg zelfs de mogelijkheid te exposeren bij het grote optreden in Tivoli.
Eindelijk, bevrijding! De kroon op de worstelende jaren, het achterlaten van mijn gezin, jaren van chaos waar ik precies de goede vrouwen tegenkwam om alles wat er opgehoopt zat aan pijn, onmacht, wanhoop, mogen zijn, oprechtheid in liefde en de zwarte trekkracht van voldoening in het diepe gat wat er in me was ontstaan los te breken. Oef.
Zelfs de puzzel van mijn jeugdscheldnaam ‘blootloper’ werd opgelost. Het was opa geweest die met openbaar rondvragen over mijn verloren onderbroek die ik (tweede hands, dus door iemand anders gebruikt) had gekregen van in een kledingpakket van een tante in Amerika. Of iemand die gevonden had, want nu moest ik zonder onderbroek. Ik wist het weer, diep weggestopt, schaamte en jarenlang een prachtige naam voor me van de Fries jongens die geen Amsterdams jochie in hun dorp dulden. Die werden gehaat.
En nu rust. Klaar, eindelijk was mijn verhaal zo ver om losgelaten te worden, ik mocht en kon het laten gaan. Eindelijk kon ik verder, míjn leven leiden. Nah, dat ging nog helemaal niet, sindsdien kan ik bijna geen prikkel meer aan. Als perfect alles op zijn plaats, want op hetzelfde moment van het requium kreeg ik deze prachtige woning toegewezen, ruim zicht, stilte en de vrijheid. Begrip van de SD, wel uitkering, enige verplichting op dit moment is zorgen voor mezelf.
Alles wordt stil. Wat wonderlijk, wat fijn, wat nodig!
Een week of 3 terug bemerkte ik ineens dat de rijstkorrel een stuk kleiner was geworden.
Vanmorgen was hij geheel verdwenen.
Mijn duim is los van opa. Ik hoef er niet meer aan te zuigen om te zoeken naar een oplossing.
Het litteken is verdwenen. De koestering hoeft niet meer van buiten te komen.
Al heb ik nu ook geen enkel idee meer wat ik nu dan moet doen met mijn leven, alle bulten en gaten zijn ver effend, er is zelfs geen litteken meer om aan te friemelen, geen drang meer om bevrediging op te zoeken. Koestering is niet langer toewerken naar een nooit te bereiken hoogtepunt. Het is een staat van zijn, een warmte die vrij komt, als je het laat zijn. En ‘het’ geen definitie meer verlangt, geen rijstkorrel met ver wijzende tekst.
Want de grootste bevrediging zat in het leven zelf. Een beleven in uitersten, over alle grenzen heen, de diepste zelfopsluiting en de bevrijding door de bagger heen. En dan de blik overhouden, die voorbij de randen is geweest, dieper ging dan menigeen. Meegevoerd door stromen (soms stormen) van energie die elk begrip te boven gaan. Een gevonden weg die onzichtbaar is, als lopen op de wind, waar de aarde veel te beperkend is in bewegingsvrijheid. De weg die alles brengt waar je op de aarde naar moet zoeken.
Een weg zonder hobbel op de duim die het leven vertelt, je hoeft er alleen maar in te geloven. Want er is geen waarom meer, geen litteken die hoeft opgelost. Ik voel de intensheid van het kleinste en de grootsheid van alles samen. Ik vertrouw op het volgen van mijn eigen gevoel. Niet als waarheid, maar als richting. Niet als belofte maar als intentie.
Als een duim die al precies weet wat ik later pas kan bedenken.

denk-kader: ik denk dus ik beperk

In den beginne… waren wij er nog niet. Zelfs de planeet Aarde moest nog gevormd. Ergens is ook het leven begonnen, al hebben we geen idee hoe of waar of waarom in het universum dit is ‘ontstaan (?)’. Eigenlijk weten we niet eens wat leven is. We kunnen steeds beter het leven beschrijven, maar de rest blijft toch invulling en verbeelding. Volgens onze huidige kennisgroeibank ‘de wetenschap’ is de aarde minstens 4,5 miljard jaar oud. De eerste paar miljard jaar bleef leven eencellig en pas ongeveer 0,6 miljard jaar terug ontstond – voor zover we weten – de eerste complexe dierlijke vormen, want de eerst gevonden dierlijke eiwitten in het daarvoor nog plantaardig organisme. Hun verschijning had een structuur die in beeldvorming te vergelijken is met een schimmelsoort en een uiterlijk wat ook bij planten voortkomt, bijv als een soort bladvorm, ik zie een ontwikkeling waar niet alleen de cel zichzelf verdubbeld, maar ook een patroon van opbouw van cellen. Afijn, zo ging dat dan door, tot 0,004 miljard (4 miljoen) jaren terug de eerste mensachtigen ontstonden en onlangs, zo’n 0,00002 miljard (200.000 duizend) jaar geleden de moderne mens, de homo sapiens. Na een eerste verspreiding over de aarde ging de hele zooi dood door vulkaanuitbarstingen 70.000 jaar geleden en bleven er in het zuiden van Afrika nog zo’n 12.000 mensen over, die 20.000 jaar later opnieuw uitzwermden. We hebben onszelf uitgebreid tot 7 miljard (7.000.000.000) mensen nu.
Pas 10.000 jaar geleden was er voor het eerst sprake van domesticatie, in de regio Egypte, Syrië, Mesopotamië. Het ‘houden’ van planten en dieren, kweken en dus de genetische beïnvloeding/manipulatie. En nog essentiëler, we namen regie over de natuur en plaatsten ons daarmee buiten de natuurlijke balans. We waren niet langer volledig afhankelijk en daarmee overgeleverd aan de lopende gang van zaken onder invloed van de natuurlijk cyclussen, we konden onze eigen mogelijkheden creëren om de zaken zelf in de hand te houden.

Zo in het kort het nietige stipje mens die in 10.000 jaar de aarde heeft veroverd. Met nog steeds de strijd tegen de rebellen en criminelen, intern binnen ‘de bevolking’ en extern naar ‘natuurrampen’ en andere bedreigingen van Ons leven.
We hoeven maar om ons heen te kijken om te zien waartoe we als mens in staat zijn. Sjonge, wat onvoorstelbaar, hoe we op micro en macro nivo kunnen creëren. Onze schijnbaar grenzenloze verbeelding en onze capaciteit om dat te maken wat we voor ons menen te zien.
Hoe we ziektes kunnen genezen met ontzettend geavanceerde apparatuur. We op de maan hebben gestaan, tja… Net zo als dat we zintuigen hebben, een complex spijsverteringskanaal, ergens onvoorstelbaar dat we er zijn. Logica volgend is er nog iets van de ontwikkeling van eencellig orgaan naar de mens van nu te maken. Maar het doet me ook beseffen dat hersengebruik nog maar een zeer pril iets is, hoe ontwikkeld het ook al is, en wat voor mogelijkheden we al ontdekt hebben. Toen ik ooit voor het eerst de ontwikkeling van een menselijke embrio zag viel mijn mond open. Hoe de evolutie zich daar in een paar maanden voltrekt naar een bijna identieke kopie van een menselijke levensvorm. En hoe zelfs in een nog eerder stadium het leven wat er al was voordat er zoiets was wat wij dierlijk leven noemen. Door de vorming van een eiwit kunnen wij nu vrij rondlopen. Kunnen we een boom planten en omhakken, zijn we bezig te ontdekken hoe we een boom kunnen maken, bijna volgens de kennisbank.
Het gaat al mijn besefvermogen te boven. Helemaal als ik tracht te beseffen hoe groots én hoe nietig we zijn. En zie ik in ons denkvermogen hetzelfde verschil, in wat we menen te weten en wat we nu echt weten. Of kunnen controleren.

We verklaren door te onderscheiden en de onderscheidingen vervolgens te waarderen.
En ergens in die waardering is god ontstaan, ons doel op aarde, hoe we samenleven en hoe we ons tot planten en dieren verhouden, met een gigantische grootheidswaanzin.
Alsof nog volop in de jubelstemming zitten van de ontdekking van de kracht en pracht van ons denkend vermogen en alles wat dat aan mogelijk heden brengt. De focus die we daar op gelegd hebben, als het kind met het mooiste kadootje ooit op je nachtkastje.
Het heeft zo mogen zijn, als voorbestemd, alleen aan ons gegund, hoe bijzonder zijn wij, uitverkoren! En wat een schone taak hebben wij, te zorgen voor al het leven.
Nah, leuk bedacht, wij als ultiemste levensvorm, als enige god/goden benaderend in heelheid, maar zeker als enige afspiegeling van zijn grootsheid, dieren (in tegenstelling tot mensen) hebben nu eenmaal die ziel niet, of je moet een reïncarnatiepech (geluk!) hebben, alles is mogelijk en slechts weinigen zijn het gegund de pure wens en wil van god te kunnen ontvangen. En gelukkig waren ze zo’n paar duizend jaar geleden al in staat dat voor ons vast te leggen, met gelukkig onderweg nog wat aanscherpingen in de rol van man en positie van vrouw (met positiekleding). Het is ook niet niks, om zo ineens in een kant en klare tuin te staan en de wereld in gestuurd te worden om goed en kwaad te duiden en zo de wereld opnieuw in te richten. Inclusief lange lange weg van generaties om te ontdekken wat die ouwe nu precies bedoelde en hij slechts af en toe en vaak indirect van zich liet horen. Gelukkig hadden we onze hersenen en dus in staat te begrijpen, al hadden we eerst nog flink en vaak toorn en straf nodig om ons definitief af te scheiden van het dierlijke, Eigen schuld, hadden we maar niet zo eigenwijs moeten zijn om ons aan verleidingen over te geven. Want we moeten goed beseffen dat de natuurlijke weg zeker niet gods wil is. Want de natuur is niet dienstbaar, de natuur neemt gewoon wat het wil. Schande en zeer slecht van dat duivelse ding. Het is er om ons te dienen, zoals wij god dienen en god ons de aarde gegeven heeft om over te heersen.

Een logica, een perspectief op ons leven als mens en de weg naar onze overtuigingen die we tot waar heden hebben gemaakt. Even terug naar ons kleine schaaltje in het geheel.
En tegelijk vragen. Wat zijn we kwijt geraakt door zo’n superioriteitidee aan ons denkvermogen te geven? Wat zijn we vergeten na onderdrukking van millennia? Wat liggen er nog aan schatten te sluimeren op de vergeten en ondergestofte zolder met ‘onbetrouwbaar materiaal’ zoals de redenatie het heeft gedooseerd? In ieder geval heel wat ‘dierlijke’ instincten. Leven in en samen met de natuur, want je hebt mensenwereld en wild. Waarbij wild onbeheerst betekent, en in belevingskleur gevaar aanduidt. Zelfs de eigen vrijheid van telen wordt toenemend beperkt, alsmede kruidengebruik voor genezing. De chemische pharmacie is gezond, de rest wild~groei van idioten.
Nog boeiender vind ik de spirituele beleving, zeg maar het godsgevoel. En vervolgens de godcreatie. Eigenlijk zijn alle goden supermensen. Al wat menselijk is maar dan met een extra kracht die voor ons niet is weggelegd. Wij zijn een wat eenvoudiger model zeg maar.
Mensen in ‘onderontwikkelde’ gebieden zijn als de Flinstoneauto’s, onze vuilnismannen zijn dan als de eerste 2cv en hoge heiligen hebben een boardcomputer met cloud en gouden stuur. (vrouwen en rijden… haha)
Ja, klopt, leuk bedacht, net als de hiërarchische indeling: god>mens>dier>plant>materie. En wat dacht je van het duivelse dilemma? Als god alles heeft gemaakt, zijn aanraking nog in al zit, wat is dan eigenlijk de bedoeling van al die ellende? Oja, dat is ons doel, orde Scheppen in de chaos van de wilde wereld. God heeft tuinland leeggekocht en op de aarde geflikkerd en wij zijn als tuinmannen gefigureerd om het een beetje leuk en leefbaar te maken. Leef je uit, jouw zandbak! En ik, god, kom af en toe wel even kijken hoe je groot wordt, hier heb je wat wijs, zing tot je eindelijk mijn lied hebt kunnen namaken, met alle liefde laat ik je lekker modderen vanuit mijn ondoorgronde bedoelingen. Niet te verwarren overigens met het duivelse duister, ik verstop mijn boodschap in overbelichting, want dan heb je niet je handen vrij om te tasten maar heb je ze nodig om je ogen te bedekken. Alweer zo slim bedacht, tja, daar moet je god voor zijn.

Denken. Daar is het mee begonnen, daarna is alles bedacht, hebben we al zoveel kunnen onderscheiden. Als de enige verstandige weg, om op de goede manier te kunnen beïnvloeden, moet je eerst snappen wat er veranderd moet worden, waarom en hoe. En zo hebben we ook onze driften gekanaliseerd. Althans, dat blijven we maar proberen. En dat het niet lukt ligt niet aan het bijbelse plan, maar aan het wilde wat we nog niet hebben beteugeld, het wilde wat ons van het zuivere godskanaaltje weg doet stromen. Want zo is het geschreven een paar duizend jaar terug, ongeveer halverwege tussen de eerste domesticatie en nu.
Met daarvoor nog wat generatie mensgoden, zoals Egyptische farao’s, volgens de huidige geschiedschrijvers de beste bewijzen van machtsmisbruik, want mens is mens.
Maar wat nu als er toen nog krachten gebruikt werden die nu op zolder liggen? Wat klopt er aan de verhalen over alchemie? Voordat we er via onze kennisbank verklaarden hoe dat zat? Zoals de ‘heilige energie van verbinding’, alsof ‘we’ toen veel beter in staat waren vanuit energieën te leven, als samenhang in het geheel, dus op andere manieren om te buigen, vanuit een besef van balans. Waar we het nu in atomen zoeken.

Het leven… al miljarden jaren is het hier op aarde. 10.000 jaar terug – een splintertje in een aards levensduur – begonnen wij de aarde te beheersen omdat wij dachten dat het goed was. Een wereld van oneindige overvloed, van oneindige mogelijkheden. En onbegrensd gingen we fijn aan de slag, lekker denken, doen, door, kiek mien jong! Wat hebben we het goed, wat kunnen we nog beter, hoplapopla! We komen verder door te begrenzen, zonder de eigen begrenzing te kunnen zien, want wat we nog niet weten is gewoon nog niet uitgedacht. De oneindige doosis zelfbeeld waar alles altijd in past. En de zolder vol met de resten die er logischerwijs even niet bijpasten. Langzaam aan worden steeds meer mensen wakker om het maar te benoemen zoals veel mensen het noemen. Hoe supergrappig het ook is om te zien hoe een vergeten file gevonden wordt en halleluja, ik heb het licht gevonden, er wat later ontdekt wordt dat er nog een file inzat, jubeldepubel, nu ben ik er echt, ah nog een, uitje pellen? Want nog altijd passen we elk inzicht eerst nog in een denkdoos, al gaat er af en toe een flap open vol vrije lucht met de geur van overgave aan de ontdooszing van vrouw en andere bedachte verbeeldingen.
Het lijkt er op dat de het luik is opengezet en de eerste spullen er spontaan uit vallen. Nu maar hopen dat we de zolder weer bij het huis gaan betrekken, want de kelder is al overtroomd door ons beperkte hersengebruik. Bij deze dus een stukje vergeten kaart, een kronkelige stippellijn met een kruisje, met kriebelig onderschrift: het is niet onder het kruisje, het is alles eromheen.

De ‘age of aquarius’, net zo simel te duiden als een soort spirituele voorspelling als een waterige/mistige/benevelde kijk zonder vaste grond onder de voeten. Maar het lijkt erop dat steeds meer mensen beseffen dat we als lemmings over de klif gaan. Niet alleen in onze economie, die onderhand als hoofdterm voor de basis van leven wordt gehanteerd, maar ook in het spirituele gevoel. Een hogere gevoeligheid, die door~denkers ‘natuurlijk’ meteen als overgevoelig dooszeren. Een sensitiviteit, een weten. Alsof die boardcomputer al in het basispakket zat, maar door de negatieve recensies door ‘hen die het weten’ besmuikt in het donkerste hoekje geduwd zijn. Wie weet, kunnen we ons bestaan nog wat verlengen voor Het leven de eigen balans herstelt en wij daar slechts een rimpel in hebben veroorzaakt. Zou jammer zijn van onze potentie, er is nog zo veel te be leven!
Het enige wat we hoeven te bedenken, is dat we niet boven de natuur staan, maar een deeltje zijn, erin. Een mannetje op een kruisje die de wereld niet meer ziet.

dualoog

de weg van prilheid
zo dwars
een ander minnend oor zo middendoor
verdween als de wijsheid van draken
te extreem waren de verschillen die verschenen
eerst moest donder
de bliksem treffen in woeste stormen
eerst moest de goot gevuld tot overstromen
eerst moest het water
nog uit de ogen, het ijzer uit het hart
opdat het vrij uit t eindelijk
als van zelf weer verder kon ontstaan
in een zacht samendromen
van alle elementen
al had nog steeds elk
de eigen weg te gaan

volg’s de kaarten

het is goed
als ik naar mezelf kijk
maar om me heen
is dat allemaal nodig…
steeds meer
trek ik terug
waar ik niks mee kan laat ik
in keerzijde
hoef ik niet meer terug
want elk verlies was winst
hoe minder ik heb, hoe rijker ik me voel

als je compleet wilt zijn
zoals vervuld, verlicht of wakker
welvarend, succesvol of gezien
is het nooit genoeg
is het leven kwartetten
4kantjes vullen in bevredigende wensen
altijd kans
op inleveren
druk
met slagen of slagen ontwijken
nahneh
mooi dat ik met al mijn kaarten
altijd mijn house helemaal full heb
gewoon
je eigen straatje leggen
kijk
mijn pad
en geen poort nodig
eindeloos
genoeg

want alles~mag~er~zijn geeft vette ruimte

ff blazen

Best leuk hoor, een IG-nobelprijs voor een onderzoek naar ‘last van geluiden’. Dat er een ziektebeeld onderzit. Terwijl de buurman maar weer eens oorverdovend zijn betegelde tuin uitgebreid schoon blaast (zo een half uur bezig) en dit geluid me door merg een been gaat moet ik er weer even aan denken. Want het doet me letterlijk pijn in mijn lijf en hoofd dat geluid. Ik voel boosheid en agressie opborrelen, ik word overspoeld door een gevoel van onbegrip. En toch weet ik het zeker, niet ik ben gestoord maar hij, doe het onderzoek maar opnieuw! Want ik vind het ziekte van hem! Het gemak waarmee allerlei apparaten worden aangeschaft en gebruikt. Het verlies van elk natuurlijk gevoel. Niet snappen dat die blazer, met grondstoffen, verbruik, herrieverwerking, het rondsjouwen ervan in totaal zo veel meer kost dan even die veger pakken, als het al nodig is. Oef. En dan lullen over het klimaat, het energielabel wat het gemoed en ge moet sust en de trots op de schone tuin die van elke natuur is ontdaan. Geweldig ingeburgerd in dit nette Nederland met de wieg in Urk. Het leven is wat God ons geeft en als je anders voelt dan ben je niet goed. Jaja.
En ondertussen moeten natuurlijk de lonen omhoog, want iedereen moet goed kunnen leven, gaan we flink wat miljarden pompen in nog verdere slimme ontwikkelingen om nog weer iets toe te voegen wat nog weer beter is voor het milieu, is Corona niet onze schuld maar wel erg lastig voor ons gemak en verzuchten we massaal dat we meer hulpmiddelen nodig hebben om ons tegen het klimaat en alle andere rottige wereldinvloeden te beschermen. Moeten we helaas kiezen om nog meer ruimte te bebouwen want de huidige landhuizen in 10-en verdelen, neh, dat is al bezet door een gelukkige groothebber.
Gelukkig is de economie gezond. Dat maakt alles weer goed. Dokter, hebt u een vaccin voor mij? Want ik wil ook kunnen genieten van een bladblazer en daar dan over de strakke schutting heen over praten met die buurman zonder dat ik hem voor zijn bek wil slaan als ie weer met de auto naar de winkel gaat die 300 meter verderop is en hij dat wel handig vindt, want anders moet ie zoveel sjouwen. Iets wat ik meteen snap, daar elke week de container weer uitpuilt. Mooi weertje nog he, zo in september, riep hij nog door zijn aircoblaas heen. Auw-ig nobel gedrag van me, door nog even te zwaaien, gelukkig zag hij de vuist niet. Want op mijn manier wil ik het toch ook graag netjes houden, al brengt dat eigenlijk niks dan netjes, dat netjes.

eenvoud

Het mooie aan deze Coronatijd zijn de geluiden die dwars door alle bozige en verontruste klaagzangen en bijpassende applausjes doorsijpelen. Niet die nieuwe waarheidswaanzin, die ontkennen nog steeds de eigen bubbel. Het zijn de verhalen, ideeën en meningen van mensen die rustig aankaarten dat de medische zorg vooral mangericht is en dat vrouwen toch wat anders in elkaar zitten. De oproep niet langer in economische groeimodellen door te gaan, simpel omdat we de aarde onderhand stukvreten met ons neoliberale gedachtengoed, of wat voor term je er dan ook maar aan wilt geven. De verhalen over de geschiedenis, de oude helden die van hun voetstuk vallen, de weggewoven kanttekeningen die door opnieuw belicht uit de schaduw gehaald worden, de keerzijde van onze rol in de wereld. De aandacht voor het klimaat, de rust en stilte van de lockdown, de omvallende bedrijven en de ondersteuning die prachtige kansen biedt om de herstart volgens meer wereldlievende richtlijnen te laten plaatsvinden. Het voelt als een prachtige kans om eindelijk een weg in te slaan die meer in balans is met het leven. Minder gericht is op de basis van mannelijk dominantie krachten om eigen welvaart boven alles te stellen en het vanzelfsprekend is te pakken wat je kunt pakken als een soort levensrecht.

En toch ben ik nog niet hoopvol. Lijkt het of we nog niet diep genoeg zijn gegaan. Want we pakken weer op, luisterend naar geluiden die sussend en met de duim omhoog worden aangehoord. Om nog steeds vanuit hetzelfde systeem en uitgangspunten weer verder te gaan. Looneisen, hoogte van huren, belastinguitvoering, stikstofmaatregelen, investeringen, en ja, de economische groei weer oppakken waarbij we er van uitgaan dat we steeds meer stroom gaan verbruiken, als gegeven. Waarbij een zonnepaneel kostenbesparend en milieuvriendelijk is, waarbij vriendelijk de toon heeft of het op geen enkele manier de aarde aantast. Alsof er geen grondstoffen nodig zijn. Waar komen die vandaan? Hoe ziet de aarde en de maatschappij er daar uit? Deze discussie tellen we – in alle vriendelijkheid – niet mee, want het gaat er ons om dat Nederland nog fijner wordt. En ondertussen neemt het apparaat gebruik maar toe, alles netjes, zonder moe worden en gewoon kicken dat we in Zandvoort kunnen racen en overal heen kunnen vliegen met plant-een-boom-feelgoodcompensatie en om ons echt niet druk te maken, doneren we nog wat aan WarChild of zo en hebben we het goed. Al zullen we dat nooit erkennen, we moeten wel zorgen dat we noodlijdend lijken, anders bedreigt dat onze groei.

Waar het in feite om gaat: We staan nu hier en kunnen door de opgedane ervaringen de toekomst min of meer voorspellen door het voortborduren op bestaande bewegingen en maken nu plannen om die beweging in de richting te sturen die we op democratische wijze gezamenlijk hebben gesteld als de beste richting.
Wat er gebeurd: We zitten diep in de shit. Door alle ontwikkelingen wordt het steeds moeilijker ons land te beschermen tegen alle gevaren van buiten de grenzen. Onze trots, ons oranje, onze welvaart die we zelf verdiend hebben door hard te werken en intelligent ons leven in te richten en te benutten. We kijken terug. De vorige economische crisis, de verschuiving van liberaal naar neo-liberaal, tot aan het diep socialistische land zoals Rutte ons ineens noemde. Goh, jah, maar wat bedoel je nu? Dat Jezus de eerste socialist was?
De tweede wereldoorlog is wel ongeveer zo ver als gekeken wordt als we ons ‘nu’ willen duiden. De gesprekken over slavernij, VOC, koninkrijk e.d. worden niet gezien als duiding van wie we nu zijn, hooguit waar we ons ongemakkelijk bij voelen. Want wij hebben het toch niet gedaan hebben, en we willen dan ook zeker niet dat we daar voor moeten gaan betalen, het was een andere tijd. Nee, dát is niet wie we zijn. Kijk dan, hoe open, vrij, veilig we netjes en zorgvuldig met alles en iedereen wij omgaan. Hoe alles goed geregeld is en we nog steeds keihard werken om dat wat we doen nog schoner te gaan doen. Het land waar alles opgepoetst wordt. We onze ogen sluiten voor de arbeid die we naar het buitenland brengen zodat wij ons goedkoop kunnen kleden en in onze luxe auto kunnen rijden en onze woningen aangenaam kunnen maken. Waarbij de mensen die het uitvoeren blij zijn dat ze weer een dagloontje hebben om een hand rijst te kopen. Fruit plukken door goedkopere Polen gedaan wordt, de zwarte klusjes thuis door een paar Roemenen die weinig andere keus hebben dan hun gezinnen voor vele maanden per jaar achter te laten. Een wereld vol rampspoed, zeker ook in grote mate door ons veroorzaakt, omdat wij alles zo goedkoop mogelijk hierheen halen wat we maar kunnen gebruiken om onze levenstandaard te blijven verhogen. Denk alleen maar eens aan onze hoog ontwikkelde gezondheidszorg, in uitvoer en preventie. Alles gericht op levensverlenging voor ons goed ontwikkelde landje. Ook al is het best rot om te zien hoe zo velen op de vlucht zijn in de wereld. Helaas kunnen we verder niets voor ze doen, we doen echt alles wat we kunnen. En hier is gewoon niet genoeg voor meer anderen, we hebben zelf nog zo veel nodig. Hoor het volk. Zie de groei van PVV en FvD. Maar ook Viruswaarheid. Mannetjes, helden, schapen.
Ah, zijn we er nu? Misschien wel! Ook al is lang niet iedereen meer ‘gelovig’, de religieuze waarden zijn diep in de maatschappij geworteld. Nederland is niet een socialistisch land maar een Christelijk land als je het dan toch wilt bestempelen. Bijbel, Koran, Thora, allemaal mannenboeken die het maatschappelijke gedrag hebben bepaald en de oude natuurreligies hebben verdrongen en waar bruikbaar opgeslokt voor de algemene acceptatie. Neem de rol van de vrouw in de bijbel, ze komt niet verder dan een bijrolletje hier en daar, vooral om de menselijke tekorten volgens dit manbeeld te duiden, op de smetteloze (onbevlekt en wel) Maria de moeder na, meer heeft een vrouw niet aan waarde. En pak dan de geschiedenisboeken erbij. Ze zijn geschreven vanuit dezelfde optiek. Kijk naar de plannen op de laatste prinsjesdag, zelfde verhaal, de mannelijke wetenschap kan het mannelijke bedrijfsleven weer helpen heel Nederland weer terug aan de top te krijgen. En laten we nog even verder praten over de ambachten die merendeels door vrouwen worden uitgevoerd, want we willen wel graag dat jullie zonder zeuren je werk blijft doen op de geweldige manier die wij mannen bedacht hebben.

Wat ik zou willen is dat we niet BLM gaan nadoen, of gele hesjes, of vergelijkbare projecties. Wat ik zou willen is dat de Belarusvrouwen nagevolgd gaan worden. Een vreedzaam STOP. Klaar. Een nieuwe beweging. Een tik op de vingers van ‘moeders’, genoeg en ga je schamen met je hebberigheid, voor straf deel je al je biologische snoep met alle kinderen uit de buurt.
Dat er een krachtgroep bij elkaar komt van mensen die door de bubbel heen kunnen kijken, er buiten kunnen gaan staan. Om de heilige boeken te herschrijven in een gezonde balans, in geslacht, ras, natuur en verbinding onderling. De geschiedenisboeken, de lespakketten, grondwaarden waar we weer in gaan geloven. Zodat we weer houvast hebben in oprechtheid ipv het houvast in wantrouwen tegen alles wat bedreigend is wat we nu aanhangen. Begonnen in de heilgie boeken die als grondbeginsel ongelijkheid uitdragen en tevens een ‘gelijk’geven aan hun leven, want zij aanbidden de enige ware God. En die is in Nederland getooid met een oranje hoedje.
Ze zijn er, de wijze vrouwen en mannen die dit kunnen, al zijn er niet veel wiens blik nog ongekleurd is door hun opgedane pijn in dit mannenbolwerk, uhm bollemannenwerk. Mensen die samen hun deel kunnen leveren, samengevoegde expertise, om een opzet te maken hoe ons land anders kunnen inrichten. Met als uitgangspunten: wonen, water, eten, gezondheid, samenleving, natuurlijk evenwicht. Uitgewerkt naar alle gebieden die tot onze beschikking staan. Met materiële voorzieningen als ondersteuning, niet als doel. Op een manier die terugbrengt ipv laat groeien. En zo dat wat er is weer echte waarde geeft, de waarde die economisch nooit te vangen is.

Terug naar de bron. Ging dat niet om Isis en Osiris, nog even los van de verhalen die ze omgeven en voordat ze Adam en Eva genoemd werden in de tuin van ‘de man die alles kan’ en Eva een rib uit zijn lijf werd?

3 7

Mooi, als ineens iets opborrelt, langsdwarrelt, als een beweging vanuit een diepere rust. En dan beseffen dat het ook nieuwe maan is nu. 3 x 7 jaar, nu het moment van spiegeling, op weg naar het laatste deel van deze ogenschijnlijke cyclus
Van 2000 tot 2007 waren jaren van veiligheid, de blijheid van kinderen, de plek in de maatschappij als vanzelfsprekend. Genoeg om de diepe onrust stil te houden. Maar het waren ook de jaren dat er een snavel op de eierschaal ging tikken. Als laatste 7 jaar van 21. Met de 21 jaar daarvoor de jaren van beFriezing en de eerste 3 jaar de basis in A’dam
Van 2007 tot 2014 waren jaren van onrust en openbreken. Alles wat netjes dichtgestuct was werd ontdaan van elke schijn. Alles kwam boven, van diepste pure passie tot al de muren en de bagger die zich er om heen opgehoopt had. Onbekende en ongekende emoties maakten de verstopte radeloosheid onmiskenbaar.
Van 2014 tot nu is er toenemende stilte, ruimte. Jaren van schonen, wegdoen (nee, vasthouden, nodig…!), loslaten, uitkotsen en wegdrijven in zweet.
En net vorige week (week 37) besefte ik me dat de oude wonden niet meer kwetsbaar waren. Dat ik bij mijn diepere gevoel kon, zonder de angst of pijn door te moeten die eerst zo verkrampte, soms op de weg terug naar buiten.
Het betaan van nu, waarin ik me steeds meer over durf te geven aan wat langs komt. Al is het nog in mijn eigen levenswereld. De jaren dat ik mezelf kan laten zijn. Waar alles altijd samenvallend klopt, nu ik mezelf steeds meer heb ontdaan van mijn eigen weerstand.
Ach, zoals in 2015, de volle rode maan toen ik in een oud klooster aan de rivier op een krachtige leylijn woonde, ik dit schilderijtje maakte en toen mijn buurman spontaan begon te vertellen over Trismegistus en zijn 7 wetten. En ik daarmee een richting had gevonden om mijn weg van verschoning te laten slagen. Terug naar de basis, het begin. Het schilderij van de draak en zijn dwaas, waarna ik mijn weg kon vervolgen naar de navel.
En mijn glimmende snoet nu, als ik alleen al denk op wat voor bijzondere plaatsen en onder vaak zulke bijzondere omstandigheden ik vol onder de maan mocht staan de afgelopen jaren . Jah, ik heb wel vertrouwen. En nog een fijn jaartje om nog wat verder in balans te komen, voor zover er iets te voorpellen valt. Maar die 3 x 7, steeds in de maand september. Dat geeft meer vertrouwen dan de vreemde focus die nu om me heen beweegt en nu mijn eigen plekje goed is zoals het is.
Goh, en geen idee wat het leven verder zal brengen, eigenlijk ook geen drang om het op te zoeken. Want alles wat er aan zit te komen gaat zo veel verder dan ik nu mogelijk zou kunnen verwachten. Zelfs op het ‘weten’ van de levensmagie ligt geen garantie, gelukkig maar. Maar het voelt eindelijk veilig ín mezelf. En het moet wel een beetje boeiend blijven haha.

Whoei!

noden op de zang

als het leven nu eens niet om te ontdekken is
maar om te vinden wat is vergeten
dat wat er al is als eiereten

dat er niks te bereiken valt
alleen maar te geven
niks te behouden, dat is al, het leven

of geloof je toch maar niet in wonder barend heden
is controle je grootste nood en lul je de rest zelf wel dicht
als gegeven van jouw natuur wel licht

waarop brandt jouw vuur?