vrij gegeven

omdat mijn rode kratje een reis maakt
en mijn tafel vol met de herinneringen erin
een soort fotoboek met knipsels en kaarten
knutsels en andere staarten van blijvende verhalen
agenda’s van 35 jaar
ineens op de kop
de schriftjes en boekjes
met beschrijven en gedichten
als van dag tot dag
jaren zo maar open

omdat ik dacht dat de verhalen al verteld
het nog bijkomen was
doch de echoos toch nog gaven
toen met dat requiem, een lied over mijn leven
de expositie met mijn verhaal erbij
en het verhaal in de landelijke krant
zooo
op weg naar verder
gisteren was wel klaar

omdat ik nog niet klaar was
juist nu de mail
mag jouw verhaal in de krant ook in een boek?
ik dacht een paar dagen
ja was het enige wat ik kon zeggen
want het is het verhaal van de flow
en ik slechts een voorbeeld

omdat alles zo wonderlijk zijn weg en tijd vind
en er nog niet eerder een moment dat ik de expositie
een reeks volgens dezelfde hoofdstukken als het requiem
hier plaatsen wilde
omdat het nog niet klopte
en alles op de eigen tijd
en dan tot slot
het beeld van nu
wie weet
neem ik de appel
wel
ver van de boom
of niet
enzoïst
is genoeg gezegd